El Bolson

Met de komst van de auto, zo’n 80 jaar geleden, werd deze plek ietwat bereikbaar. De legendarische Ruta 40 loopt erdoor. De combinatie van de grote afstand tot steden, met het merkwaardig zacht klimaat voor Patagonia en de prachtige Andes in de achtertuin, sprak en spreekt steeds meer de stedelingen aan die genoeg hebben van het jachtige bestaan. In de jaren ’70 vervoegden hippies de eerste kolonisten en de laatste overlevende Mapuche indianen in een toen nog onooglijk gehucht. Daarna kwamen linksgezinde universitairen die onder de repressieve dictatuur onder de radar moesten duiken. Sinds een tiental jaren zwelt het dorp tot een heuse stad aan onder de toestroom van toeristen – zowel van Buenos Aires als van Europa – die komen en niet meer weggeraken. Ondanks de drukte en de uitdijende woonwijken hangt er inderdaad een positieve drive, met aandacht voor ecologisch bouwen, voeding (beroemd om zijn confituur) en culturele activiteiten. De Artesaniamarkt draait vier dagen per week en ze hebben zelfs een Steinerschool.

Ze leven hier eenvoudig, maar zeker in stijl: grave bakken die hier rondrijden! Ford en Chevy pickup modellen vanaf de jaren ’60, Ford Falcons en Renault Tourings. Ze zijn tot op de draad versleten, maar hebben niets van hun trots verloren of ingeboet op hun origineel design. Wie aan het stuur zit van zo’n roestige (boeren)slee dient met de blik van een Gaucho te paard uit het portierraampje te kijken, of ie nu een man of vrouw is. Een hond of twee, wat lege olievaten en ander oud ijzer in de laadbak vervolledigen het plaatje.

Fernando (°Buenos Aires, Argentinie – geschoold boekhouder, geboren reiziger) en Steffi (°Hannover, Duitsland – Master in Reki, jeugddroom om in de bergen te wonen) vertellen over wat henzelf en vele andere mensen hier bezield. Het gaat hem om de terugkeer naar de droom van de zelfvoorzienendheid, te leven op een chacra (kleine boerderij) waar je zelf je huis bouwt, groenten kweekt, noten plukt, honing imkert, vruchten inmaakt, wol scheert en de koe melkt en in het dorp of bij de buren je kundigheid aanbiedt, het liefst nog in ruil voor andere diensten, niet voor geld. Nu ik het neerschrijf, bedenk ik dat we ontelbare mensen in het uiterste noorden van Argentinie, in Misiones, net dat hebben zien doen (zie onze belevenissen bij Jose of bij Nesteo). Maar dan zonder de back to nature allure, gewoon in het echt omdat ze daar geboren zijn en er geen alternatief is. De gedachte maakt Steffi en Fernando er nochtans niet minder gave mensen om.

Ook wij bieden intussen onze diensten aan. Als Tinne zich dubbelvouwt achterin, kan er immers nog een lifter bij in de Discovery. We kunnen dan wel niet tippen aan de bangelijke klassebakken in het straatbeeld, maar regelmatig kunnen we toch iemand een heel eind meevoeren. Zo brengen we Carlos (“ze kennen mij hier als El Pampa”) van het stadje El Bolson naar zijn huisje nabij onze camping. Hij komt van de provincie Pampa en heeft een goedbetaalde (20 euro per dag, sic) job als bomenveller met zijn motorzaag. Geen spoor van helm of veiligheidsbroek en als ik het vraag geeft hij toe dat er veel ongelukken gebeuren. Hij maakt ook houten speeltuintoestellen en beeldhouwt graag in boomstammen- hij toont trots een fotoboek. Maar nu geen tijd daarvoor, hij moet hard werken om voor zijn zoontje te kunnen zorgen. Met waterige ogen vertelt hij hoe zijn hondje onlangs voor de deur overreden werd op deze stoffige kiezelweg. Een ruwe bonk met een peperkoeken hartje. Wij rijden sindsdien alvast (nog) een stuk voorzichtiger.

Een andere keer leidt het onweerstaanbaar bordje Taller Artesanal de gkes naar een kleine schrijnwerkerij onder een shingle dak waar een oudere, melancholische man degelijke meubels maakt. Er ligt ook prachtig inlegwerk. Nu doet hij dat niet meer en hij lijkt verbaasd dat we de stukken die hij nog heeft, zo bewonderen.

Op de splinternieuwe camping La Cascade zijn we de eerste (en een hele week lang enige) toeristen van het jaar. We kregen de tip van een Belgisch koppel dat we bij het begin van onze reis ontmoetten.
De eigenaar Pablo is een bijzonder en uiterst aimabel man. Tijdens de dagen dat we hier verblijven wordt er veel gebabbeld over het verbeteren van zijn camping, over wat de Europese toerist wil en over zijn droom met deze plek: uiteraard alles wat op een chacra thuishoort, maar ook een watermolen voor een stroomgenerator en voor graanmolenstenen. We mogen zijn nieuwe club house inhuldigen met prachtig uitzicht op de bergen, open haard, houtoven en ook douchewater op houtverwarming. De dikke boomstam die de nok ondersteunt, is de ideale danspaal tijdens een expressionistische abendunterhaltung van de vier dansers-acteurs en de verteller-animator.
De kinderen amuseren zich te pletter. De varkens zijn hier echter dan echt, eigenlijk roze, maar zwart van de modder! De border collie mist de schaapskudde die hier vroeger graasde zo erg dat hij ons hoedt als verdwaalde lammetjes op een boswandeling. Van de rommel in een oud schapenstalletje boetseren en ensceneren de kinderen Herberg Tom en nodigen iedereen uit. De avonden zijn lang en gevuld, maar weer vergeten als we laat in de ochtend uit onze tenten afdalen.
En op een dag valt alles in zijn plooi: Pablo’s achternaam blijkt … Panomarenko. Maar het nieuws dat hij op een kleine schrijffout na verwant is aan een wereldberoemd Belgisch kunstenaar? Hij weet niet of hij daar over de hele lijn gelukkig om moet zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s