Wandeltocht in de bergen

Genoeg aan de autoweg gebonden geweest. De kids hadden al bewezen wat ze waard waren tijdens de beklimming van de hoogste top van Paraguay (weliswaar een bescheiden 850 m).

Nabij El Bolson werd ons de wandeling door de bovenvallei van de Blauwe Rivier, Rio Azul, aangeraden. Erop uit dus met slaapzakken, Buffalo’s en proviand. Het werd een stevige wandeling over wiebelende oude houten hangbruggen (nieuwe zijn hoognodig in de maak), door sprookjesachtig oerbos van Zuid-Amerikaanse beuken en langs schilderachtige stopplaatsen met berghutjes die uit het decor van Grizzly Adams of Huckleberry Finn leken uitgeknipt, compleet met trappers onder vilten hoeden en met gepakte en gezadelde paarden.

We overnachten in herberg Cajon del Azul met bezoek aan de canyon (een diepe kloof, bovenaan zo smal dat je erover kan stappen, veiligheidshalve over een gammel houten brugje). We eten home made pizza, een topper bij onze kleine stappers en ’s ochtends toast met confituur van de bosbessen uit de omgeving. Diep in onze slaapzakken – ook al omdat de matrassen weinig uitnodigend zijn – slapen we tussen de andere wandelaars, slikken ’s ochtends de gepeperde rekening door en vatten de terugtocht aan.

Tinne besluit om met haar gkes toch verder te trekken naar boven tot aan Refugio Lago Natacion, een tocht van enkele uren met een zeer steile klim en een 800 m extra in hoogte stijgen. Met pruillippen en stampend van woede beginnen de meisjes aan de onverwachte opgave. De enige motivatie is het vooruitzicht om sneeuw aan te raken. Na een half uur geraken ze toch op dreef en genieten mee van het zicht op de vallei met de hutjes diep onder ons. De beloning komt er: weerom een fijne hut in een prachtsetting, aan een meer met echte sneeuw en een ontmoeting met het toffe stel Steffi en Fernando. Na een samen bereid avondmaal bij kaarslicht met ronkende poes en babbel bij knetterend houtvuur, vlijen we ons op matrassen in verregaande staat van ontbinding.
Ook de afdaling is een stevige mars van meer dan vier uur, maar de meisjes blijken echte wandelaarsters! Om Lena’s motor aan de praat te houden, moeten we af en toe wel een zoetigheidje bovenhalen, maar haar korte benen houden de pas van de zes langere exemplaren goed bij. Na terugkeer in het dal vult de gezellige drukte in het stadje El Bolson weerom een lange avond.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s