Lou Reed en de Ruta 40

When you’re growing up in a small town, and you’re havin’ a nervous breakdown… (Lou Reed 1942-2013)

Als je uren en uren door de pampa rijdt en het heuvelachtige dorre landschap biedt niets meer dan een verdwaalde Nandu (struisvogel) of een karkas van een Guanaco (Lama), dan scherpt dat je geest.  Er liggen verborgen valleien verscholen en heel af en toe, voor een paar honderd meter kijk je neer op een groene vruchtbare vallei die tien meter verzonken ligt in de vlakte.  Vanop de Ruta 40 zie je er niets van en je moet erg opmerkzaam zijn of je mist de inkijk op de kleine oaze.  Na enkele honderden kilometers doemt er dan eindelijk een dorp op. Stel je dit voor als een verzameling van woningen die net zo goed in slagorde neergezet zouden kunnen zijn voor een garnizoen soldaten.  En soms is dit ook echt de reden dat er een dorp in deze woestenij bestaat.  De vlakte rondom wordt ononderbroken door felle rukwinden gegeseld.  De Land Rovers met de zware tenten op hun dak, moeten steeds bijgestuurd worden tegen de felle wind in.  Ze verbruiken ook een stuk meer.  Gelukkig kost diesel in Patagonië bijna niets.

Het voelt een beetje raar als we zo een dorp binnenrijden.  De vriendelijke vrolijke jonge pompbediende maalt duidelijk niet om zijn geïsoleerde bestaan. Er is hier geen (brand)hout, geen groenten, geen vers fruit, geen cinema, geen internet…  Er zijn wel drie pizzeria’s en een erg goede bakkerij.  Als we rond 8 uur de warme pizzeria binnen waaien wacht ons een vriendelijk en warm welkom.  We zijn iets te vroeg maar de oven wordt dadelijk opgestookt.  Ik win met moeite met schaken van mijn twee oudste zonen in de kale gelag zaal die net zo goed bij een tankstation kan horen.  Er wordt koffie geserveerd in Ruta 40 mokken.  Onze kinderen zijn al snel voetbal aan het spelen met de kinderen van de uitbater en verdwijnen naar buiten in de stoffige straten.  Als we vragen waar we de Ruta 40 mokken kunnen kopen krijgen we er prompt twee aangeboden.  Na twee uur Patagonische warmte en gezelligheid wandelen we terug door de ripio straten waar de wind fel door raast en ons met stof verblind.  Lou Reed moet hier geweest zijn toen hij Smalltown schreef.  When you’re growin’ up in a small town, all you know is that you want to get out.

Maar om hier even langs te komen en tussen de oude pick up trucks door naar een stoffige pizzeria te dwalen en te beseffen dat het wereldbeeld van deze mensen even vreemd is dan het gene wij met onze 11 miljoen mensen op een paar vierkante kilometer in België hebben, is meer dan de moeite waard.  Het is fantastisch.

Advertenties

een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s