Goudzoekers (Jkes)

We laten ons verleiden om de jungle nogmaals in te trekken. Hier in Ecuador is dat best makkelijk. Op een paar uurtjes veranderen de groene dicht begroeide bergen in echte jungle en stijgt de temperatuur en de luchtvochtigheid zeer snel terwijl we meer dan 3000 meter afdalen. In Misahualli, een kleine dorpje in de jungle, komen we bij Theorumi terecht. Een project voor en door de vrouwen van de gemeenschap gerund.  Ze maken schitterende artisania, doen workshops rond hun tradities, en maken vooral de vrouwen bewust van hun rechten en stellen paal en perk aan de heersende macho cultuur. Op het dorpspleintje zit het vol met aapjes.  Ze bezetten de zitbanken en lopen boven onze hoofden over de daken en de elektriciteitsleidingen.  Niet iedereen vindt dit leuk want de half tamme aapjes die de toeristen moeten plezieren stelen voedsel bij de mensen en er sterven er regelmatig door auto’s en andere gevaren in het dorp.

Met een zeer creatieve jonge gids gaan we voor een paar uur op stap in de jungle. We varen een heel eind de Napo rivier op waar op vele plaatsen goudzoekers hun geluk zoeken. We wandelen door het oerwoud waar onze zonen weer een heerlijk maal van termieten en verschillende vruchten voorgeschoteld krijgen. De gids maakt onderweg hoeden van bladeren, een bril, een halsketting, een rugzak, schoudertas en sprinkhaan van palmbladeren en een speer van hout. Op het einde wandelen we door een cacao plantage waar we leren dat het vruchtvlees van de cacao vrucht heerlijk zoet en fris smaakt.  Het zijn natuurlijk de bonen die erg waardevol zijn. Ze worden gedroogd in de zon, geroosterd en dan vermalen.

Omdat we graag zaterdag in Otavalo de grote mark willen bezoeken vertrekken we dezelfde dag nog terug naar het noorden. Helaas zullen we er niet geraken. Er was sinds Papallacta een kleine verontrustende klonk in de versnellingsbak te horen en kort na ons vertrek uit Misahualli begeeft deze laatste het. We vinden een lokale garage die mij en de auto naar een Land Rover garage in Quito wil brengen de volgende dag. Lieve en de jongens nemen de bus want in het lawaaierige wrak waarmee ik om 4 uur ’s ochtends in eerste versnelling met loeiende tandwielen en keiharde muziek de 3000 meter terug naar boven moet klimmen is geen plaats voor 6. Lieve komt 2 uurtjes later met de jongens goed in Quito aan. We staan voor onze volgende uitdaging.

 

Advertenties

een reactie

  1. B. Van Beirs · · Beantwoorden

    De mooie photo’s met de aangepaste verhalen, zoals de ontmoeting met Lily Rodrigues , de goudzoekers enz.. Hebben de jkes ook gezocht naar een schilvertje goud als aandenken?
    De jungle met al wat er leeft aan ongedierte, apen, vogels enz… moet wel boeiend zijn.
    Is de klalpot van de Rover gauw hersteld geweest om nog 3000 m te kunnen klimmen ?
    Tot volgende keer en welgemeende groetjes, Jullie Lierse geburen, Bernadette en Andrzej.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s